ทำยังไงถึงได้เป็นตัวแทนฯ

ขอบ่นหน่อยนึง
วันก่อนได้อีเมลมา
จาก "เด็กประถมโอลิมปิก"
(เขาเขียนว่าอย่างนี้แหละ)
ต่อไปนี้จะเรียกแทนด้วยน้อง"ไก่"

หลังจากอ่านอีเมลจบ
และอีเมลอีกสองสามอันที่ตามมา
โดยสัญชาตญาณก็รู้ว่า
น้องไก่น่าจะเขียนอีเมลด้วยตนเอง
แต่จากคำบอกเล่าของผู้ใหญ่บางคน...

ไม่ได้บ่นว่า
มีคนบอกให้เขียน เพราะคิดไว้อยู่แล้ว

แต่ขัดใจกับคำถามหนึ่ง...
"อะไรที่เป็นความแตกต่างระหว่างเด็กเก่ง
ที่ได้ไปกับไม่ได้ไปเป็นตัวแทน"

เขาเลิกถามกันแล้วหรือ ว่า
"ทำยังไงถึงจะเก่ง"

แต่กลับ...
พยายามทำให้ตัวเองเก่ง
เพื่อให้เป็นตัวแทนฯ
แค่นั้นหรือ?

นึกไปถึง
"เพลงเถื่อนแห่งสถาบัน"
ของ วิทยากร เชียงกูล

ที่ผมเชื่อว่า
ผู้ใหญ่บางคน
ที่ีมีส่วนในการส่งอีเมลของน้องไก่
เคยเห็นด้วยกับมัน...

ลอกมาไว้เผื่อคนจำไม่ได้
เอามาเต็มๆ จะได้เกิดอารมณ์ร่วม

ดอกหางนกยูงสีแดงฉาน
บานอยู่เต็มฟากสวรรค์
คนเดินผ่านไปมากัน
เขาด้นดั้นหาสิ่งใด

ปัญญามีขายที่นี่หรือ
จะแย่งซื้อได้ที่ไหน
อย่างที่โก้หรูหราราคาเท่าใด
จะให้พ่อขายนามาแลกเอา

ฉันมาฉันเห็นฉันแพ้
ยินแต่เสียงด่าว่าโง่เง่า
เพลงที่นี่ไม่หวานเหมือนบ้านเรา
ใครไม่เข้าถึงพอเขาเยาะเย้ย

นี่จะให้อะไรกันบ้างไหม
มหาวิทยาลัยใหญ่โตเหวย
แม้นท่านมิอาจให้อะไรเลย
วานนิ่งเฉยอย่าบ่นอย่าโวยวาย

ฉันเยาว์ฉันเขลาฉันทึ่ง
ฉันจึงมาหาความหมาย
ฉันหวังเก็บอะไรไปมากมาย
สุดท้ายให้กระดาษฉันแผ่นเดียว

มืดจริงหนอสถาบันอันกว้างขวาง
ปล่อยฉันอ้างว้างขับเคี่ยว
เดินหาซื้อปัญญาจนหน้าเซียว
เทียวมาเทียวไปไม่รู้วัน

ดอกหางนกยูงสีแดงฉาน
บานอยู่เต็มฟากสวรรค์
เกินพอให้เจ้าแบ่งปัน
จงเก็บกันอย่าเดินผ่านเลยไป

สงสัยจังว่า
เหรียญโอลิมปิก
กับ
"กระดาษแผ่นเดียว"
ต่างกันยังไง